 |
Dag 4 - 14 augustus
151 kilometer|
Vandaag trekken we niet verder, maar gaan we naar Flam. Maar eerst een ontbijtje. Monique en ik rijden met de auto even naar de bakker die volgens de eigenaar van het Hyttecenter op zo'n 2,5 kilometer verderop is en vanaf 9 uur open is. Helaas is er geen bakker en ook niet om 9 uur open. Er is wel een allegaartje winkeltje, maar die zijn er niet voor 10 uur. We rijden nog een kilometer of 6 verder, maar meer dan een aantal verlaten huisjes en wat boerderijen zien we niet. Teleurgesteld keren we terug naar de mannen. Gelukkig is mijn platstick box met boodschappen nog niet eens zo gek geweest. Ik heb peperkoek en crackers bij me en hiermee is ons ontbijt voor deze dag gegarandeerd. Na de afwas rijden we richting Laerdal en slaan dan af de Aurlandveien in. Via deze prachtige pas door onherbergzaam gebied met meertjes en valleien zullen we naar Flam rijden om daar met het beroemde Flambaantje naar Myrdal te rijden. Leuk voor Milan in de trein. De Aurlandveien is bijzonder mooi. Rotspartijen, meertjes en de eerste sneeuw. Het is er muisstil en behalve een enkele toerist zie je er geen mens. Ook geen dieren trouwens. Allen wat loslopende schapen met bellen. Halfverwege hebben we een prachtig uitzicht over de Sognefjord. Onze eerste kennismaking met de fjorden. De lucht is blauw met af en toe een wolkje en de foto's moeten dan ook haast wel bijzonder worden.      Flam is één groot toeristencircus. Een megacruiseschip ligt aangemeerd en de beroemde bussen met Japanners zijn hier neergestreken. Verder wemelt het van de backpackers. Monique zal wel ff treinkaartjes halen terwijl wij wat rond kijken. Helaas kunnen we pas om half 6 met de trein mee. Het is dan half 2. Alle treinen zitten volgeboekt. We gaan natuurlijk niet zo lang wachten en de teleurstelling, zeker voor Milan, is groot. We beloven hem stellig dat we binnenkort nog wel een keertje met een trein gaan, al zal ik later merken dat er in Noorwegen vrij weinig treinen rijden. We kunnen wel de website hier even updaten via een beeldscherm en toetsenbord dat je voor 25 kronen 15 minuten kunt gebruiken. Er staan er zeker 20. Dat is hier wel nodig met al die toeristen. We kopen nog wat souvenirs en Milan krijgt een Noorse bodywarmer. Dan vertrekken we maar weer richting Borgund. We kiezen nu voor de Laerdal tunnel van 24,5 km lang. Tegen mijn zin in, want na onze ervaring in de Gothardtunnel hoef ik zo nodig niet meer en die was "maar 18 km". Gelukkig valt het mee en kun je duidelijk het verschil merken tussen het drukke Zwitserland en het rustige Noorwegen. We kunnen zo de tunnel in en het is er niet druk en niet zo benauwd. Vluchtwegen zijn er niet en ondanks het meevallen, tel ik elke kilometer af. Aan de andere kant van de tunnel zijn we meteen in Laerdal en we doen meteen wat boodschappen voor het avondeten en uiteraard brood voor het ontbijt. Een Ezel stoot zich over het algemeen…… Daarna gaan we op zoek naar de Staafkerk van Borgund. Deze is snel gevonden. Eerder stonden we gisteren al bij het Staafkerkje van Gol, maar daar moesten we eerst 11 euro (79 Kroon) per persoon betalen om uberhaubt het kerkje te kunnen zien. In Borgund stond bij het parkeerterrein ook weer zo'n mega houten gebouw, dus ik dacht dat we ook hier het kerkje pas konden zien als we onze portemonnee zouden ontdoen van flink wat Noorse kronen. Maar dat is gelukkig nietwaar. Om naar binnen te kunnen moet betaald worden, maar de buitenkant van het oudste staafkerkje van Noorwegen kun je vrij bekijken. Het kerkje is een aantal jaren geleden afgebrand, tenminste, het heeft in de fik gestaan, maar het staat nog overeind. Wel kun je zien dat het zwart geblakerd is en men heeft het zo goed en zo kwaad het gaat opgelapt. Als je op het punt komt vanwaar je mooi foto's kunt nemen wordt je tegengehouden door een steward. Er blijkt een bord te staan dat de entreezone daar begint. Je kunt dus net die ene mooie foto maken. Terwijl ik sta te onderhandelen met de steward over het feit of ik nou wel of niet op het hoekje van het muurtje op een steen mag klimmen om een foto te maken (en het mag niet) loopt Martin achter de steward om gewoon door. Later zegt hij dat hij het niet in de gaten had. Helaas loopt er 1 meter verder nog een steward en ook Martin wordt bruut terug gestuurd. Niet betalen is niet zien. Stiekem klim ik toch op het muurtje en kan nog net een paar foto's schieten. De andere foto's maken we allemaal vanaf dezelfde kant, namelijk de minst mooie foto van het kerkje. Toch is het leuk om er even te kijken en zeker omdat we daarna in het bijbehorende mega houten gebouw een ijsje nemen. Milan bouwt een toren met blokken nadat hij eerst de kunst van een paar andere kinderen heeft afgekeken.  In de folder staat dat er vlakbij dit kerkje een historische weg te vinden is. En dan niet zo'n historische route waar we op de heenweg met de auto overheen gehobbeld zijn, maar een echte oude historische route uit de 18e eeuw waar de toenmalige bewoners van dit gebied lopend en met paard en wagen overheen gingen om een dorp te bereiken. Volgens de foto is het echt mooi en wij willen het graag zien. We hebben een kaartje en proberen het begin van het pad te vinden. We lopen volgens tekening een bruggetje over en zoeken het pad. We vinden natuurlijk niks. Later blijkt dat M (ik noem geen namen) het kaartje op de kop houdt en het pad aan de andere kant van het kerkje loopt. We vragen de weg en vinden inderdaad verderop de ingang van het pad. Meteen moeten we een flinke klim maken. Met de kleine buggy (de grote wandelwagen hebben we vanwege ruimtegebrek niet bij ons) is het niet te doen. Er zit niets anders op, Milan moet zelf lopen. Stoer begint hij aan de klim naar boven. Het duurt niet lang of hij wil niet meer en laat zich op de grond vallen. Hij wil in de wagen zitten en Alfred doet een poging. Helaas lukt dat echt niet en Milan moet en zal lopen. Uiteindelijk lukt het en boven aangekomen weten we waarvoor we het gedaan hebben. De historische weg is bijzonder en prachtig. Net zo als op de foto's en dat is eigenlijk voor het eerst dat iets er op de foto in een folder er net zo uitziet als in het echt. Bijzonder mooi. Jammer dat vooral Alfred en Monique meteen lek gestoken worden door kleine horsels. Door lopen dus en snel naar beneden. Er is een andere route terug, maar als we navraag doen bij een Nederlands echtpaar die net de route hebben gelopen, besluiten we dat dit voor Milan echt te gek wordt en lopen we langs de gewone weg terug. Het is nog een flinke wandeling en als het begint te spetteren zien we eindelijk het bordje van het Stavkyrkje. Nog een kilometer en we zijn bij de auto. Moe, maar zeer voldaan rijden we de halve kilometer terug naar onze hut. We koken zelf en het wordt nasi. Uiteindelijk wordt het nasetti, want voor de tweede keer in mijn leven laat ik een pan rijst uit mijn handen vallen tijdens het afgieten en komt het bloedhete water over mijn handen. Ik pak dus snel een pak spaghetti en vandaar nasetti. Spaghetti met nasikruiden. Milan slaapt redelijk snel en wederom klimt hij om 4 uur bij ons in bed.  |
|
pulmonary in hypertension viagra 97697 cialis softabs generic eceokz wellbutrin dosage 831 xanax street rix Schrijf een reactie |